Manglande fyrstikker og pølsebål på Eika

I dag var vi ein tur på Eika, ei flott lita øy i Ulstein kommune. Øya har ingen fastbuande lenger, men i 2008 vart det bru til øya. Eika har sidan vore eit mykje brukt turmål for dei som ynskjer ein fin tur i skog og sjøkant. Eika er ikkje plassen ein søkjer til om ein vil ha dei aller luftigaste turmåla, men det var heller ikkje det vi var ute etter denne laurdags formiddagen. Vi var ute etter å kome oss ut, vere i aktivitet, leike oss i skogen og lage oss eit "pølsebål". Vi hadde med oss farmor og farfar, og hadde ein veldig fin tur. Tida går fort når ein koser seg slik ute. Takk til gode kollegaer for turtips. Her blir det å gå igjen

Fornøgde besteforeldre som ikkje lenger bur 10 timar unna, men 10 minutt...

 Han Ivar sa mykje bra

 Minsteguten leda an mykje av turen i dag. Mestringskjensle for han å vere litt først av og til

 Nede ved sjøen fann vi litt krabberestar. Eldstemann kunne ikkje forstå kvifor pappaen ikkje ville smake

 Kjekt når farfar gir litt spikkekurs

 Det vart omsider bål. Vi trudde det berre var å gi opp, då det viste seg at fyrstikkeska var klissblaut etter sist tur. Heldigvis kom akkurat nokre hyttefolk forbi, og dei ville veldig gjerne låne vekk litt fyr.

 Stas å grille sine eigne pølser.

 Og det er helst pølser det skal vere. Vi prøvde oss med fiskekaker og laks sist båltur, men då var det litt surmuling før det viste seg at det faktisk var veldig godt det også.

 Vi prøver ofte å bruke ved vi finn i naturen, men i dag lagde vi eit bål av medbrakte gamle "møbler"

 På veg til seters møtte den minste bukken bruse eit forferdeleg troll. Heldigvis slapp han unna etter å ha bedt så fint han kunne.

 Det var verre med den største bukkene bruse. Han måtte i kamp med det store sinte trollet. Det kunne sjå ut som at han tok det med knusande ro, og at han var sikker på seier allereie før kampen

  Han vart i alle fall seierherre, og trollet såg vi aldri noko meir til. Det kan difor anbefalast ein tur på Eika, både med barnevogn og besteforeldre.

Når turgleda går i generasjonar

Lisjetind i sommarprakt

Mi aller første tindeoppleving på Sunnmøre var saman med ein god venn, Magnus Hatløy, på Lisjetind i Ørsta. Turen var ikkje så vanskeleg eller særleg lang, men utsikta var majestetisk og sjølve topp-punktet var relativt luftig. I boka "Fotturar på Sunnmøre" er turen beskrive som middels tung og med litt enkel klyving. Magnus er ein ung mann med svært mykje turerfaring, og kjenner fjella på Sunnmøre betre enn dei aller fleste på vår alder. For Magnus var nok dette ikkje den heftigaste tindeopplevinga, men for meg vart dette ei sterk naturoppleving. Det gav meg noko meir enn ein vanleg fjelltur. Det gav ein ny dimensjon å føle seg liten i noko ein allereie trudde ein var kjent og trygg på.

Det har ikkje blitt så mange fleire tindar etter denne opplevinga. Det har ikkje stått på viljen eller tilgongen, vi bur nå tross alt her oppe. Det har berre ikkje blitt. Vi har vore mykje på tur og mykje på fjellet, men dei store tindane har vi ikkje trødd ned. Eg gløymer ikkje kva eg sa til Magnus på toppen av Lisjetinden denne flotte sommardagen i 2008.

"Dette er fantastisk. Dette er ein verdi eg vil gi vidare til Sondre"

Ein måned seinare var Sondre født, og sidan har tida gått nesten frå oss. Tindebestigninga har på mange måtar stått på stedet hvil, og dei store og luftige opplevingane i naturen har meir eller mindre uteblitt. Hadde nokon sagt til meg på førehand at friluftslivet og turane får eit heilt anna fokus, ville eg nok ha jatta litt med, og vore delvis enig. Innerst inne ville eg nok likevel tenkt at nei, ikkje vi. Vi skal klare å komme oss på heftige turar. Vi skal prioritere den gode kjensla det gir å vere ute i spennande og krevande terreng.

Gutane koser seg i lag på isen

Men, slik har det ikkje blitt. Fokuset og prioriteringane har blitt annaleis enn eg innerst inne trudde eg ville få. Og eg skal vere ærleg: Det har tatt tid å lære seg turgleda på nytt. Det har tatt tid og krevd trening i tolmod og fokus på dei korte beina, for å forstå at det no er slike turgleder som er dei største. Mi fantastiske kone, Hanne Marte, vil eg seie har vore mitt største forbilde på eit sunt og inspirerande turfokus saman med barn. Ho er på mange måtar tolmodigheten sjølv, og har fleire enn ein gong holdt roa og beherska seg under både påkledning og undervegs på turar i 0,3 km/t.

Matpause saman med farfar og pappa er tingen

Mange seier barn-ingen hindring. Eg vil seie: barn- eit hinder mindre... Det blir ikkje færre turar no. Det blir fleire. Turane er annaleis, men turane er meir natur enn topptur no.

Eg sa det til ein kollega i dag. Det har tatt lang tid for meg å kome til det stadiet eg er på no. Eit stadie der eg set enda større pris på dei korte turane saman med dei korte beina til gutane våre, enn dei lange turane med mine "lange" bein åleine. For nokre skjer kanskje dette automatisk, men eg lyg om eg seier at dette fokuset kom av seg sjølv når eg vart pappa. Eg trur det gjekk skikkeleg opp for meg i helga. Det slo meg når eg skifta bleie på Håvard. Eg blir ikkje lenger "oppgitt" over å måtte skifte ei bæsjebleie etter berre 100 meter på tur. Eg kjenner eg heller koser meg med den kontakten vi har, og dei gode blikka minsteguten sender meg mens vi står der og skiftar bleie i fantastisk utsikt. Det skal også nemnast at bæsjelukta er på langt nær så sterk ute som inne på eit bad.

Skifting av belie utendørs er å foretrekke, i alle fall for lukta sin del...

Turen me gjekk i helga, var ein bitteliten brøkdel av turen opp til Lisjetinden. Vi såg tinden heile vegen, og vi visste at det hadde vore fantastisk å vore på toppen denne helga også. Men, denne opplevinga fekk meg nok ein gong til å tenke på at vårt ansvar er å gi dette vidare, og ikkje berre køyre på vidare slik vi gjorde før:

Sondre har forstått at pappaen i huset er glad i å plukke never når vi er på tur. Ser vi eit tre med never er det å stoppe og plukke med seg litt i lommane, slik at vi kan ha det i neverposen neste gong vi skal brenne bål på tur. Vi har gått kanskje 50 meter, og bleia til minsten er enno ikkje fullt opp. Så ser Sondre eit tre med mykje flott og laus bjørkenever. Før eg har fått sukk for meg har han kome seg ned ei bratt skråning, gått over ein islagt bekk og klatra opp skråninga på andre sida for å kome til treet med never. Han roper for å få meg til å kome, og vi får ei roleg og god stund der vi står og plukkar massevis av god never. Han i sin høgde og eg litt lenger oppe på treet. Eg seier til Sondre at han kan hugse på det neste gong vi tenner bål, at det er han som har plukka neveren vi bruker no. Han seier seg stolt enig. Og etter eit halvminutt seier han:

"Og du pappa, kan hugse på det at det er du som har lært meg at det heiter never"

Turgleder som dukkar opp undervegs om ein tek seg tid til det

Det er då eg tenkjer at turgleda er noko som kan gis vidare i generasjonar.

Eg kan love deg at turlivet framover verken blir fritt for frustrasjon og tolmodighetsprøvar. Men, eg ser i alle fall no at det ynskjer eg å tole. Barna blir eit hinder mindre for å kome seg ut på tur i frisk luft. Så får vi heller glede oss til turane blir luftige...

Legg merke til skya. Hadde eg sett denne om eg hadde gått fort for å kome til toppen...?

Nok ei liste med friske julegåvetips?

Du tenkjer kanskje: Å nei, ikkje enda ei liste med forslag til julegåver. Dei høver aldri til dei eg skal gi gåver til uansett. Kan eg ikkje berre finne ut av det sjølv...
Eg drister meg likevel til med å kome med nokre få forslag til titlar eg sjølv har satt stor pris på. Ikkje overraskande er tipsa innanfor kategorien Litt-frisk-luft. Eg skal ikkje skryte på meg å vere ein belest person, men eg deler gjerne nokre dei bøkene eg sjølv har satt stor pris på.

Hugs å bestille innan søndag (den 16.desember) kl 14, om du skal vere sikker på at gåva kjem fram til jul

Til småbarnsforeldre

"Fjellbarna"

Dette er kort og godt ein guide til familiefriluftsliv heile året. Eigentleg treng du berre lese denne, og så treng du ikkje lese denne bloggen meir. Familien Eidslott har vore mykje på tur! Dei har opplevd både sutring, kalde føtter, mislukka turar men ikkje minst har dei opplevd den store gleda det er ved å ta barna med seg ut. 

Vi har stjelt fleire tips her i frå, og boka blir nok å lese fleire gonger etter kvart som dei veks til. Boka er veldig truverdig og framstiller ikkje alt som berre rosenraudt. Dei har til og med tatt med eit eige kapittel om dei mislykka turane. 

Boka er absolutt verdt å lese, den inneheld masse flotte bilde, og den gir deg eit viktig budskap: ALLE kan kome seg ut på tur, og det treng ikkje vere så veldig langt eller bratt. Det handlar om å kome seg ut

Boka er gitt ut av Fri Flyt, er på 182 sider, kostar 349kr og kan kjøpast her (gratis frakt)

Familien har også ein eigen blogg, som er verdt eit blikk. Sjå fjellbarna.no

"Lek og lær"

Denne boka har eg faktisk ikkje lese enno. Skal prøve å få tak i den i morgon, og kan fortelje meir om den etter kvart. Gler meg til å lese den...

Boka er meint som inspirator for å kome seg ut og leike- og lære i naturen. Vel å leggje ved omtalen som turistforeningen sjølv har skrive om boka: Lek og lær er boka for deg som vi ha med deg barn i alle aldere ut i naturen. Her finner du forslag til ulike aktiviteter i tillegg til noen matoppskrifter og generelle turtips. Vi håper boka kan bidra til mer og bedre uteaktivitet i regi av Barnas Turlag, skoler, barnehager, familier og ulike klubber og organisasjoner. 

Boka kan du kjøpe på  nettbutikken til turistforeningen.no. Koster 249kr viss du er medlem (299 utan medlemsskap)

Til hyttefolket

"Det norske skieventyret"

Skrive og illustrert av kunstnaren Kristian Finborud. Boka er rikt illustrert, rettare sagt, det er ei samling av Finborud sine kunstneriske betraktningar av det norske skieventyret. Bilda har små korte og treffande kommentarer om den norske skitradisjonen. Ei utruleg festlig bok som gir god kjensle for skiturar både med og utan born.

Boka er på 96 sider, gitt ut på Skald forlag. Kan kjøpast for 199kr her (gratis frakt)

Etter mi meining: Ein klassiker som bør befinne seg i bokhylla i alle hytter med furuvegger og vedskjul.

Til bestefar eller far

"Hel ved"

Muligens eg er litt prega frå barndommen, men for meg er ved like mykje rekreasjon som det er varme. Å sjå arbeidet du har lagt ned, frå felling av treet til ferdige tørre vedkubbar knitre i peisen, er for meg ei fantastisk god kjensle. Kall meg gjerne ein ved-nerd. Eg trur ikkje eg er åleine. Boka er solgt til over 130.000 eksemplarer, og var ei av fjorårets store salsuksessar

Eg kjøpte boka til min far i farsdagsgåve, og har lånt den for å sjå om den er så bra som mange vil seie. Utruleg nok er knusktørre fakta og skildring av noko så enkelt som ved, utruleg fengande. Lars Mytting skriv på ein slik måte at eg til tider sleit med å legge vekk boka. Det seier enten noko om dyktig forfattar eller eit litt vel romantisk forhold til "skoging"-laurdagane saman med han far.

Anbefaler boka til (sorry ladies...) alle menn, og kanskje særskilt til dei som har rukke å kome i ved-alderen (60 år i følgje Mytting). 

Boka er rett som det er å få på tilbod. Anbefales å kjøpe i innbunden form og ikkje pocket, då dette er ei bok som er fin å ha i bokhylla og trekke fram ved behov og til utlåns for andre ved-nerder i omgangskretsen din.

Boka har 171 sider, er gitt ut på Kagge forlag, og er skrive og illustrert av Lars Mytting. Kan kjøpast her (gratis frakt)